دکتر حمیدرضا نمازی - دبیر علمی کنگره

آميختگي طبابت با اخلاق، به اندازه مفاهيم و معاني بلندي همچون اعتماد، احترام، رازداري و ديگرمداري، روزگاری ، طبیب تشریح را زینت الاطبا می دانستند . در آن دوران ، طب طبایع بر مبانی فلسفه مشایی استوار بود و از این رو مداقه تجربی در دقایق و ظرایف تن ،امری زینتی انگاشته می شد. به سالیان، علم تشریح ، قدر دید و بر صدر نشست، چنان که مقومات و مقدمات طب نوین ،بر تشریح و تصریح اجزای تن استوار شد.از آن پس آنچه به محاق رفت ، انگاره طبع و سودای خام و صفرای فزوده بود و آنچه ارج و اجر یافت، موشکافی تجربی و طبیبانه. اخلاق پزشکی نیز گویی تاریخی مشابه دارد. به سالیان ، تصور بر این بود که طبیب اخلاق دان، پزشک ذوق ورزی ست که در میانه ی اشعار و متون تاریخی می گردد و بر سیاق پند آموزانه اش، شوخ طبیبان را به رخشان می کشاند تا بدانند که طب ، به جز مهارت، آداب و اخلاق هم دارد. از این منظر ، هنوز و هم چنان ، بسیاری بر این باورند که اخلاقدانان طبیب ، زینت الاطبایند و جز مهار رفتار کجروانه ی برخی طبیبان ، آن هم به قدر مقدور و حد محدود، توان و منزلتی ندارند و از دستشان کاری ساخته و خواسته نیست . اخلاق پزشکی در روزگار نو، اما ، منزلتی فراتر یافته است ،چنان که مواجهه پزشک و بیمار فرق فارق پزشکی از زیست شناسی است و تحلیل فلسفی و منطقی از شم بالینی و تصمیم سازی و قضاوت و همدلی و ملاحظاتی از این دست، شرط لازم تجویز و شرط تحقق درمان است. در فلسفه اخلاق پزشکی، این مهم لحاظ می شود که این رشته، زینت و طفیل شاخه ها و‌شعبه های طب نیست، بلکه شانی ورای طبابت و حتی سیاستگذاری آن دارد. توهم فروکاستن اخلاق پزشکی به اخلاق پزشکان، علاوه بر فروکاهش گستره علوم انسانی پزشکی به صرف تنظیم روابط پزشک و بیمار، بار گران اخلاق را به تمامی ،بر دوش حرفه مندان سلامت می گذارد بی آنکه حظ و سهم قوانین و ساختار را ادا کند. البته اخلاق پزشکی، هم بر ممیزی اخلاقی ساختار، قانون و فناوری ،استوار است و هم بر اخلاق و سلوک فردی حرفه مندان سلامت. باری ، خطای بزرگی ست که اخلاق پزشکی را فقط به خوش اخلاقی پزشکان فروبکاهیم. اخلاق پزشکی در نهایت و غایت طبابت ایستاده است و رفض یا لحاظ آن، تجویز و درمان را تغییر می دهد.قائلان به زینت الطب بودن اخلاق پزشکی، به تخصصی شدن آموزش و پژوهش آن باور ندارند ،چون تصور می کنند آن را فقط باید در متن درس و بحث و عمل دانشجویان و پزشکان جاری کرد. این درست! اما آنچه بیش از همه ما به آن محتاجیم “نظر” در حوزه سلامت است. اخلاق پزشکی از حیث جنبه های نظرورزانه اش ، شانی تخصصی و دانشگاهی دارد و با ذوق ورزی های اخلاقی متفاوت است. از این رو، این میان رشته ای علوم انسانی- تجربی ، هم باید نقش ملموس و عملی در کف بیمارستان ها ایفا کند و هم باید سقف مباحث نظری در دانشگاه های علوم پزشکی باشد. پیشینه غنی حکمت مابانه و دین محورانه و گستره گسترده ی معرفت اخلاقی در حوزه سلامت ایران از سده های پیش ، بار تاریخ را نیز در کنار اخلاق ، بر دوش دانشور ایرانی می گذارد تا آن گنجینه، در نهانخانه ی کتابخانه ها نماند و تاریخ همچون ذخیره ای برای اخلاق، بر آفتاب دوران افکنده شود. پنجمین کنگره اخلاق پزشکی ایران که به میزبانی گرگان و همت دانشگاه علوم پزشکی گلستان آراسته است، قدمی پیشتر برای همرسانی نظرورزی ها و پژوهش های اساتید و دانشجویان علاقمند به این حوزه است. این همایش، پنج کنگره اخلاق پزشکی را در پس پشت دارد. کنگره های پیشین، تاثیر مهم و ماندگاری بر فراگیری و ارتقای گفتمان اخلاق پزشکی در کشور گذاشته و هر یک ، طرحی نو در مباحث اخلاق پزشکی در انداخته است. همت و اهتمام همه آن ها که در این سال ها بر رونق اخلاق پزشکی افزودند ماجور و مقبول و افزون باد.امید است این هم اندیشی و همایش، ثمرات و اثرات مبارکی در علوم انسانی پزشکی و به ویژه اخلاق پزشکی داشته باشد.

دکتر حمیدرضا نمازی

دبیر علمی کنگره

'گواهی های کنگره کتابچه خلاصه مقالات راهنمای نگارش مقالات جشنواره دریچه

پوستر کنگره

newposter-small

تاریخ های مهم

calendar2
مهلت ارسال مقالات: 96/07/15
تاریخ برگزاری: 96/09/01